 |
|
|
| Sądownictwo dyscyplinarne |
Zgodnie z art. 53 prawa o notariacie, do orzekania w sprawach dyscyplinarnych powołane są sądy dyscyplinarne. Sądownictwo dyscypIinarne notariuszy jest dwuinstancyjne, w pierwszej instancji orzeka sąd dyscyplinarny izby notarialnej, w drugiej instancji Wyższy Sąd Dyscyplinarny. Właściwe walne zgromadzenia notariuszy izb notarialnych wybierają w głosowaniu tajnym członków sądów dyscyplinarnych obu instancji na trzyletnią kadencję, ci natomiast wybierają ze swego grona przewodniczącego sądu i jego zastępcę. Członkami sądu mogą być tylko notariusze, ustawa nie przewiduje powołania do jego składu np. sędziów zawodowych. Ogólną liczbę członków sądów oraz liczbę członków wybieranych przez poszczególne walne zgromadzenia oznacza Krajowa Rada Notarialna, uwzględniając wielkość poszczególnych izb. Obsługę organizacyjnokancelaryjną sądów dyscyplinarnych zapewniają rady izb notarialnych, a Wyższego Sądu Dyscyplinarnego - Krajowa Rada Notarialna.
Sąd dyscyplinarny orzeka w składzie trzyosobowym, Wyższy Sąd Dyscyplinarny w składzie pięcioosobowym. Skład orzekający wybiera prezes sądu dyscyplinarnego. W orzekaniu w drugiej instancji nie może brać udziału członek sądu, który uczestniczył w wydaniu zaskarżonego orzeczenia w pierwszej instancji.
Stronami postępowania przed sądem dyscyplinarnym są obwiniony i rzecznik dyscyplinarny, pełniący w tym postępowaniu rolę oskarżyciela publicznego (prokuratora). Rzecznikami sądów dyscyplinarnych i Wyższego Sądu Dyscyplinarnego są notariusze wybrani odpowiednio przez walne zgromadzenia izb notarialnych oraz przez Krajową Radę Notarialną na okres trzech lat. Obwinionym może być notariusz lub asesor notarialny, który dopuścił się przewinienia zawodowego albo uchybienia powadze lub godności zawodu. W postępowaniu może występować samodzielnie albo ustanowić obrońcę spośród notariuszy lub adwokatów.
Wszczęcie postępowania może nastąpić wyłącznie na wniosek Ministra Sprawiedliwości lub rady właściwej izby notarialnej. Nie można wszcząć postępowania, a wszczęte ulega umorzeniu, po upływie roku od dokonania czynu. Jeżeli jednak czyn zawiera znamiona przestępstwa, do okresu jego przedawnienia stosuje się przepisy kodeksu karnego. Postępowanie toczy się z wyłączeniem jawności, jednakże na rozprawie mogą być obecni notariusze. Postępowanie w pierwszej instancji winno być zakończone w terminie miesiąca od daty wpływu wniosku o jego wszczęcie (termin instrukcyjny).
Sąd dyscyplinarny uzasadnia na piśmie swoje orzeczenie w ciągu 7 dni od jego ogłoszenia i doręcza stronom postępowania.
Stronom przysługuje odwołanie od orzeczenia sądu dyscyplinarnego pierwszej instancji do Wyższego Sądu Dyscyplinarnego w terminie 14 dni od doręczenia im orzeczenia wraz z uzasadnieniem. Termin ten, analogicznie jak we wszystkich procedurach sądowych, jest terminem zawitym. Odwołanie wnosi się do sądu pierwszej instancji, który powinien przesłać je wraz z aktami sprawy w terminie 7 dni od daty wpływu Wyższemu Sądowi Dyscyplinarnemu.
Orzeczenie dyscyplinarne jest prawomocne, jeżeli nie zostało w terminie zaskarżone, lub odwołanie wniesione w terminie zostało cofnięte, albo jeżeli zostało wydane przez Wyższy Sąd Dyscyplinarny. Odpis prawomocnego orzeczenia dyscyplinarnego przesyłany jest do Ministra Sprawiedliwości oraz składany w aktach osobowych notariusza.
Koszty postępowania dyscyplinarnego wykładają organy samorządu notarialnego. Ostateczny rozkład tych kosztów uzależniony jest od wyniku postępowania. W razie prawomocnego orzeczenia kary za wszystkie zarzucane obwinionemu czyny, ponosi on ostateczny ciężar wszystkich kosztów postępowania. Jeżeli orzeczono karę tylko za niektóre zarzucane obwinionemu czyny, ciężar kosztów rozkłada się między niego i organ samorządu notarialnego. Uniewinnienie zwalnia obwinionego z obowiązku pokrycia kosztów.
Zgodnie z art. 69 prawa o notariacie w sprawach nie uregulowanych w rozdziale 6 ustawy stosuje się przepisy kodeksu postępowania karnego. Dotyczy to np.: dowodów, doręczeń, przebiegu rozprawy, kosztów postępowania.
do góry
[ opracowano na podstawie: Piotr Langowski, Notariat, Wyd. Prawnicze Lex , 1999 ]
|
|
|
|
