Notariat w Polsce w okresie III Rzeczpospolitej [od 1989] W drugiej połowie lat osiemdziesiątych, w atmosferze oficjalnie głoszonej reformy państwa, rozpoczęły się prace nad przebudową notariatu, w kierunku dostosowania jego kompetencji i struktury do potrzeb gospodarki, odchodzącej z wolna od centralizmu socjalistycznego. Efektem tych prac było uchwalenie dnia 24 maja 1989 roku nowego prawa o notariacie (Dz. U. Nr 33, poz. 176), które weszło w życie z dniem 1 lipca 1989 roku. Ustawa wprowadzała rewolucyjną zgoła innowacje - notariusze mogli wykonywać swój zawód nie tylko w państwowych biurach notarialnych, ale również w indywidualnych kancelariach, mimo iż nie przestawali być notariuszami państwowymi. Ustawa z dnia 24 maja 1989 roku przywracała też samorząd notarialny. Jednakże, mimo iż w chwili jej uchwalania stanowiła ogromny krok naprzód, szybko okazała się nie przystająca do zmieniających się gwałtownie po 1989 roku realiów społecznych, politycznych i ekonomicznych. Dlatego też, przy pełnej aprobacie, a nawet pod naciskiem środowisk notariuszy, doszło do uchwalenia dnia 14 lutego 1991 roku nowego prawa o notariacie (-) przywracającego w pełni pozycję notariusza jako osoby zaufania publicznego i wolnego zawodu. Jednocześnie przepisy wprowadzające prawo o notariacie przewidywały dwuletni okres przejściowy, w którym Minister Sprawiedliwości zobowiązany był znieść państwowe biura notarialne i przekazać prowadzenie ksiąg wieczystych właściwym sądom rejonowym. W praktyce prywatyzacja notariatu, dzięki zdecydowanej i odważnej postawie notariuszy (konieczne jednak było przełamanie pewnego oporu wewnętrznego, wynikającego z obaw przed kosztami uzyskania lokalu na kancelarię, wyposażenia i zatrudnienia pracowników), dokonana została do końca 1991 roku. [ opracowano na podstawie: Piotr Langowski, Notariat, Wyd. Prawnicze Lex , 1999 ]		Nazwisko Miasto Województwo --wybierz--lubuskiewielkopolskie