Notariat w Polsce w okresie II Rzeczypospolitej W chwili odzyskania przez Polskę niepodległości w 1918 roku, na obszarze państwa funkcjonowało kilka systemów prawnych, odziedziczonych po zaborcach. Znajdowało to również odzwierciedlenie w prawie dotyczącym notariatu, oraz w praktyce notarialnej, wykonywanej przez nielicznych notariuszy - Polaków. W latach dwudziestych i trzydziestych postępujące prace legislacyjne Komisji Kodyfikacyjnej doprowadziły do uchwalenia wielu aktów prawnych, mających duże znaczenie dla pracy notariuszy np. kodeksu zobowiązań w 1933 roku (Dz. U. Nr 82, poz. 598), prawa wekslowego i czekowego w 1936 roku czy kodeksu handlowego w 1934 roku. Natomiast jednolite podstawy organizacji i funkcjonowania notariatu stworzyło wydane dnia 27 października 1933 roku rozporządzenie Prezydenta RP - Prawo o notariacie (Dz. U. Nr 84, poz. 609), które weszło w życie z dniem 1 stycznia 1934 roku. Zgodnie z rozporządzeniem z dnia 27 października 1933 roku, notariusz stawał się osobą dokonującą czynności publicznych a dokumenty przez niego sporządzone miały charakter dokumentów publicznych. Mimo urzędowego charakteru działalności notariatu rozporządzenie stanowiło, iż notariusz jest wolnym zawodem. Liczbę i siedziby notariuszy ustalał minister sprawiedliwości, któremu jednocześnie nadano kompetencję mianowania notariuszy. Notariusz działał na obszarze objętym właściwością miejscową sądu okręgowego, na terenie którego miał siedzibę swojej kancelarii. Jednakże polskie prawo o notariacie nie wprowadzało ograniczenia właściwości notariusza ze względu na miejsce zamieszkania lub siedzibę stron, czy położenie nieruchomości. Notariuszowi za dokonanie czynności notarialnych przysługiwało wynagrodzenie, którego wysokość gwarantowała poczucie stabilizacji zawodowej i status materialny odpowiedni do prestiżu, jakim notariusz cieszył się w społeczeństwie. Stanowiło to jednocześnie czynnik przyciągający do tego zawodu najlepszych prawników i współdecydujący o wysokich kwalifikacjach notariuszy. Notariuszem mogła zostać osoba, która: ukończyła 30 lat, ukończyła studia prawnicze, odbyła aplikację notarialną (5 lat), zdała egzamin notarialny, odbyła asesurę notarialną. Notariat okresu międzywojennego posiadał samorząd podobny do istniejącego obecnie, lecz jednostopniowy. Składał się on z izb notarialnych, których liczba i siedziby odpowiadały liczbie i siedzibom sądów apelacyjnych. Izby znajdowały się więc w Warszawie, Katowicach, Krakowie, Lublinie, Lwowie, Poznaniu i Wilnie. Izby notarialne posiadały osobowość prawną i były organizacjami samodzielnymi, nie podporządkowanymi żadnej ogólnokrajowej strukturze nadrzędnej w ramach hierarchii samorządu notarialnego. W toku działalności notariatu potrzeba zintegrowania środowiska notariuszy i ujednolicenia praktyki zaowocowała powołaniem ciała nieformalnego w postaci Konferencji Prezesów i Wiceprezesów Rad Notarialnych. Organami samorządu notarialnego były: walne zgromadzenie notariuszy izby i rada izby. Do kompetencji zgromadzenia należało m. in.: dokonywanie wyboru członków rady izby, uchwalanie składek i budżetu, zatwierdzanie sprawozdania rocznego. Rada notarialna natomiast zarządzała majątkiem izby, sprawowała nadzór nad działalnością notariuszy, kierowała szkoleniem aplikantów, zwoływała zgromadzenia. W końcu lat trzydziestych w Rzeczypospolitej działało ponad ośmiuset notariuszy. Najważniejszym pismem notariatu był miesięcznik "Przegląd notarialny". [ opracowano na podstawie: Piotr Langowski, Notariat, Wyd. Prawnicze Lex , 1999 ]		Nazwisko Miasto Województwo --wybierz--lubuskiewielkopolskie